Groet (-; Hanneke

Voor zover ik weet is het VU bezig met de opzet van een onderzoek naar mensen die de transitie achter zich hebben. Maar dat is een onderzoek gericht op de lange termijn effecten van hormoongebruik op gezondheid en welzijn. Heel specifiek en onvoldoende breed om inzicht te geven in het welzijn van de mensen.

Alice Verheij

een onderzoek zoals jij beschrijft is niet eerder uitgevoerd. Als er al onderzoek is geweest naar post transitie transseksuelen en trangenders dan is dat beslist niet grootschalig geweest.
Ik ken een dergelijk onderzoek niet maar de groep die je bedoelt behoort zeer beslist in mijn eigen onderzoek thuis als het gaat om volwaardigheid en toegankelijkheid van de zorg na transitie.
Ik ben het met je eens dat een dergelijk onderzoek zeer waardevol is omdat het inzicht geeft in de zorg zoals die verleend en ervaren is. Of het ontbreken van zorg of ontvangen van niet adequate zorg natuurlijk.
Wellicht wil je met mij van gedachte wisselen over een mogelijke opzet van zo een onderzoek?

Met vriendelijke groet,
Alice Verheij

Kun jij me vertellen of er al eens gedegen grootschalig onderzoek is gedaan naar het welzijn van mensen die de transitie allang hebben doorlopen.
Waarbij je ook de mensen meeneemt die door het protocol niet in aanmerking kwamen voor een transitie.
Zo’n onderzoek zou concrete en waardevolle informatie kunnen geven om het behandelprotocol goed te kunnen evalueren en eventueel aan te kunnen passen waar nodig.

Groet (-; Hanneke Dragtsma

In je verslag (dat overigens erg uitgebreid is!) las ik over de transitiepoli adolescenten. Heb jij hier misschien wat meer informatie over? Het lijkt me misschien een erg interessante ontwikkeling. Ik vind namelijk dat de groep ‘adolescenten’ bij de behandelingen van het VUmc een beetje buiten de boot valt: enerzijds zijn zij te oud om op de jeugdafdeling een behandeling te krijgen, anderzijds is een behandeling op de volwassen afdeling misschien niet genoeg ‘op maat’. Het gaat natuurlijk vaak om mensen die in andere situaties leven dan de volwassenen die er behandeld worden, wonen misschien nog thuis, gaan nog naar school, zijn misschien mentaal iets minder sterk dan een volwassenen etc. Ik denk dat er in die zin wel behoefte is aan specifiekere zorg.

Enfin, ik ben erg benieuwd.

Alvast dank!

Mvg,
Barry

mijn artikel is een verslag van de dag. Geen betoog voor een ander soort protocol. Ik heb slechts weergegeven wat gepasseerd is op de betreffende dag vergezeld van een aantal kanttekeningen. Mijn mening over de wijze waarop het protocol gehanteerd wordt doet niet ter zake maar ik heb natuurlijk wel een mening. Het VU hanteert wel degelijk de HBIGDA SoC maar dan met een aantal eigen aanvullingen (verlengde RLE bijvoorbeeld) en uitsluitingen (bijvoorbeeld partiële behandeling van transgenders). SoC zijn een leidraad en de leden van de HBIGDA (ze heten tegenwoordig anders) behouden de vrijheid aanpassingen door te voeren. Daarbij speelt bijvoorbeeld ook het vergoedingenstelsel van de zorgverzekeraars een belangrijke rol en dat is in ieder land verschillend. Dat is een belangrijke bron van uitsluiting van specifieke deelbehandelingen.
Punt 2 wat je noemt is met het vergoedingenstelsel in Nederland eigenlijk niet mogelijk. Daar waar toch hormoonbehandeling wordt gegeven zonder dat er gewerkt wordt binnen het volgens de door de zorgverzekeraars en gezondheidsraad geaccepteerde variant van het protocol kan dit leiden tot onverzekerde verstrekking van middelen.
Het is niet zo dat het VU de enige is die bepaald welke behandeling wel of niet gegeven wordt. Er is voor de vier noordelijke provincies nog het UMC Groningen en dan spelen dus gezondheidsraad en zorgverzekeraars nog mee. Het is echt kortzichtig om het beleid volledig in de schoenen te schuiven van het VU. De discussie over volwaardigheid en toegankelijkheid van zorg (medisch, psychisch en maatschappelijk) moet gevoerd worden met zowel VU als UMCG en de genoemde instanties.

Verder is het goed te horen dat je redelijk tevreden bent. Hoewel dat ‘redelijk’ altijd reden is tot verder onderzoek. Want hoe tevreden zijn transseksuelen eigenlijk na afronding van de medische behandeling? En hoe tevreden is men over de genoten zorg?

groet,
Alice

1. De RLE duurt bij het VU anderhalf jaar ipv een jaar. Alles voor te zeggen hoor, maar toch. Aan de ene kant voorkom je dat mensen wellicht te vroeg een SRS ondergaan, aan de andere kant… wie drijf je de dood in door nog langer uitstel? En wie zou durven beweren dat je na die anderhalf jaar dan ook echt geholpen wordt?????

2. De SoC kennen het zogenoemde harm-reduction principe. Bijvoorbeeld: liever hormonen onder medisch toezich voorschrijven dan iemand door laten experimenteren met hormonen via internet.

Daar laat ik het ff bij. En voor de duidelijkheid… voor mij is het niet meer van belang… alles achter de rug en redelijk tevreden, dus wat wil je nog meer?

Groetjes,

Ilona